Ok, geef toe, ook jij kunt vast meer rust, geluk en plezier gebruiken in je leven. Toch?

Wat is dat toch, dat er vaak iets in je leven gebeurt waardoor je als het ware weer wordt teruggefloten naar oude patronen, minder goed in je vel zitten, lusteloosheid…
Dat je even denkt: “Ja! Ik ben er weer! O nee, toch niet…”

Eén van de redenen hiervoor is dat je bepaalde zaken in je leven nog niet voldoende hebt opgelost. Dingen die je vroeger als kind hebt meegemaakt, of zelfs zaken vanuit een vorig leven waar je blijkbaar nog aan mag werken. En onderschat niet dat bepaalde patronen of emoties helemaal niet van jou zijn! Je verbindt je ook met familiepatronen, familie-emoties of zelfs collectieve zaken die spelen op de planeet. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de collectieve angst die is gecreëerd rondom het welbekende virus.

Eén van de ‘fouten’ die we als mens maken, is dat we issues met ons hoofd proberen op te lossen. We analyseren er wat op los en ‘begrijpen’ alles: wat er speelde in je jeugd, waarom je ouders er misschien niet voldoende voor je waren. Je hebt ‘verwerkt’ dat je werd gepest, dat is nou eenmaal gebeurd, vertel je jezelf dan. Kunnen we niets aan doen.
Nee, dat klopt, aan veel dingen die je overkomen in je leven kun je niets doen.

De kunst is echter om nare zaken die spelen in je leven, hoe klein je ook nog was, vooral ook te voelen en op die manier een plekje te geven.

Dat proces slaan we dus vaak over: het voelen. Voelen hoe je lichaam reageert op emoties, voelen wat emoties doen van binnen…

In mijn werk richt ik me juist op dat proces: niet teveel praten, maar voelen wat er speelt, waar je nog last van hebt, wat er nog blokkeert. Vaak weet je dat zelf niet eens (meer), dan is het te lang geleden, of is er iets voorgevallen in een vorig leven. Jouw onderbewuste weet echter ALLES, weet wat er blokkeert, waarom het nog blokkeert en wat je nodig hebt om los te laten of het simpel te voelen.

Jouw hoofd speelt geen rol tijdens de sessie, je onderbewuste en je lichaam des te meer!

Op zoek naar blokkades, en dan bedoel ik écht op zoek, naar de kern van waar jouw klacht is ontstaan, doen we tijdens een sessie.

Een geweldige ondersteuning hierbij kunnen energie activaties zijn. Sinds kort maak ik tijdens sessies (of als losstaande sessie) gebruik van Sacred Activations.

Wil je weten wat dit nou weer is :-)? Lees er hier alles over!

Een extra mogelijkheid om eindelijk eens tot die rust in je lijf en hoofd te komen. En ik verklap je vast: deze activaties werken echt fantastisch, ik heb zelf zelden zo’n krachtige energievorm ervaren!

  • Ben je toe aan loslaten?
  • Ben je klaar met de cirkeltjes waar je in blijft hangen?
  • Wil je het nu eindelijk eens anders gaan doen in je leven?
  • Wil je wat vaker springend door het leven :-)?

Laat me je dan helpen.

  • Geen ellenlange gesprekken
  • Geen plan van aanpak voor minstens 10 sessies (in 3 sessies komen we al een heel eind!)
  • Ik bied je veiligheid, verbinding en vaak ook nog een beetje humor (want het leven is soms al zwaar genoeg).

Ben je er klaar voor? Ik ook! Neem contact met me op.

Praten helpt niet

We praten wat af met z’n allen, over alles wat ons bezighoudt, waar we ons aan irriteren, wat er in de wereld gebeurt, over ons werk….

We praten ook zeker over onze innerlijke wereld; dat we boos zijn, verdrietig, we voelen ons mislukt, we hebben faalangst, we voelen ons depressief of zitten tegen een burn-out aan.

En dan zoeken we hulp. En gaan vaak voor de bekende vorm van hulp: praten over je problemen met een deskundige. Lees meer

ben ik wel leuk genoeg?Stel je het volgende eens voor: Je bent 5 jaar oud. Je hebt 3 broers en 2 zussen thuis, je ouders hebben een winkel. Een druk gezin, drukke baan….de kinderen redden zich voornamelijk zelf. Tijd voor jou was er bijna niet. Je ouders zagen jou niet echt, evenmin als je broers en zussen. Ieder leefde zijn eigen leven. Je ging je best doen om lief te zijn, behulpzaam te zijn. Om goedgekeurd te worden.

Goedkeuring willen ontvangen

Goedkeuring willen krijgen is een van de basisbehoeftes voor elk kind. En wanneer niet aan zo’n behoefte wordt voldaan, blijf je er steeds maar naar verlangen. Je hoopt dat iedereen jou ziet, je doet daar je best voor. Het kan zelfs zover gaan dat je je altijd aanpast aan situaties, zodat men je aardig vindt. Dat men je waardeert, dat je erbij hoort…. Op je werk, bij je vrienden, bij je familie…je ontwikkelt bepaalde patronen om te zorgen dat men jou goedkeurt.

En dan krijg je er last van…het is vermoeiend om je zo te gedragen. Op je werk heb je zelfs een conflict gehad met een collega omdat ze iets van jou niet goedkeurde. Iets waar je normaal gesproken best tegen kan. Mensen om je heen verzekeren je dat jij echt waardevol bent, dat je veel voor hen betekent. Jij bedenkt ondertussen dat het vroeger ook niet makkelijk was thuis, met al die broers en zussen. Maar ja….dat was toen eenmaal zo en mijn ouders bedoelden het niet verkeerd.

Denken versus voelen

En dáár gaat het dus mis!!! Want hier spreekt je hoofd! Hetzelfde hoofd wat die patronen heeft bedacht om ervoor te zorgen dat je gezien werd. En dat helpt je niet….

Het gaat om VOELEN….voelen van de pijn en het verdriet wat je had toen er geen tijd voor jou was, voelen van jouw beleving als kind, voelen van het energieverlies om steeds maar je best te doen om goedkeuring te krijgen. En dan….kun je die patronen doorbreken. Andere beslissingen nemen, je besluit om het anders te gaan doen vanaf nu.

Herken jij bij jezelf ook bepaalde patronen? En wil je meer inzicht? Om vervolgens een andere route te nemen en jouw leven anders in te richten?

Even kennismaken?

kennismaken

Begin eens met het inplannen van een kennismakingsgesprek. Dat kan heel makkelijk hier.

Ik denk/voel graag met je mee hoe jij het beste geholpen kunt worden.

 

Pijnklachten zeggen iets over je emoties

Als je rondloopt met pijnklachten, soms zelf chronisch geworden door de jaren heen…is dat dan iets waar je mee moet leren leven of kun je ook op een andere manier naar deze klacht(en) kijken? Ken je dat, wanneer je opstaat met hoofdpijn? Of dat je vaak stijve spieren hebt, bijvoorbeeld bij het opstaan in de ochtend? Een steekje hier, een pijntje daar. We zijn er een meester in geworden om dit soort signalen te negeren.

Communiceren met je lijf

Heb je er wel eens over nagedacht dat jouw lijf met jou probeert te communiceren? In feite vertelt elk pijntje je iets over je emoties. Laten we eens bekijken hoe je emoties jouw aandacht proberen te trekken met behulp van emoji’s.

  1. He…hallo….ik wil je niet storen….maar eh….er speelt iets bij je. Er zit iets in de weg..een bepaald gevoel. Hallo? Luister je?
  2. Oei…er wordt nog steeds niet geluisterd? Zou ze het echt niet voelen wat er zit?   Ik hou het bijna niet meer vol!
  3. Nu is het genoeg! Als je niet luisteren wil, dan moet je maar voelen!

En vervolgens gaat je lijf aan de slag, door pijnsignalen af te geven, op welke manier dan ook.

Vertaling pijnklacht naar onderliggende emotie

Ik geef je graag enkele voorbeelden wat pijnklachten jou willen vertellen. De lijst is eindeloos overigens…ik beschrijf er nu een aantal die vaak voorkomen. Blaasontsteking: angst om oude ideeën los te laten, innerlijke kwaadheid. Bronchitis: inwendige kwaadheid en onmacht. Je vindt het moeilijk om dit te uiten. Hoofdpijn: piekeren, kopzorgen en zelftwijfel. Je maalt over problemen. Keelpijn: Niet voor jezelf durven spreken. Willen maar niet durven opkomen voor jezelf. Maagproblemen: Wat kan je niet ‘verteren’, wat ligt je zwaar op de maag? Hoe ga je om met nieuwe indrukken, ben je bang voor het onbekende, het nieuwe? Je kropt een hoop spanning en emoties op. Ik vind het altijd erg interessant om mijn klachten vanuit deze hoek te bekijken. Soms is het zelfs zo dat puur door het lezen van de onderliggende betekenis, de klacht verdwijnt! Het is maar net of het kwartje op dat moment valt of niet. Maar belangrijk blijft, als we weer even teruggaan naar de emoji’s: laten we ons best doen om al in de eerste fase iets te doen met onze emoties, zodat dat lijf gewoon mag functioneren zoals het bedoeld is, zonder klachten!

Hulp nodig?

Gewend om je eigen ‘boontjes’ te doppen, je eigen issues op te lossen? Dat is vaak best lastig. Weet dat je zelf je grootste saboteur kunt zijn. Jouw hoofd vertelt je vaak iets anders, waardoor je het inzicht in het waarom simpelweg kunt missen. Je kunt nog zo goed ‘weten’ waar iets vandaan komt, maar het werkelijk doorvoelen en loslaten is iets anders. Durf je het aan verder te kijken en eindelijk iets te doen aan jouw klacht? Maak dan eens een afspraak voor een (telefonisch) kennismakingsgesprek. Zó ingepland en je weet direct wat ik voor je kan doen! Maak hier je afspraak, ik spreek je graag!

Je hoofd….een plek waar het bijna nooit rustig is. Waar we altijd gedachten hebben en (wanneer die gedachten maar blijven doorrazen) waar vervolgens ook stress ontstaat. Door bijvoorbeeld extra werkdruk, door onzekerheid of je je baan nog wel kunt behouden. Of thuis moeten werken terwijl je ook je kinderen wilt helpen met school. Je ervaart angst voor wat er gebeurt in de wereld en wat je leest in de krant en ziet op televisie. Of stress over financiën: ‘Hoe moet dat straks als….., ‘Wat als we niet meer….’

 

Een volle harde schijf

Jouw hoofd vind het allemaal prima, het lijkt een harde schijf die nooit vol raakt. Kom maar door met al die informatie, de oordelen, de nieuwsberichten, alles om je heen. Maar het tegendeel is waar. De kans is groot dat die harde schijf al heel lang overvol is en je het wellicht niet eens merkt. We zijn zo gewend om op een zelfde manier te functioneren: dat is eigenlijk vooral met ons hoofd, om zo alle prikkels te proberen in een vakje te stoppen.

En al die prikkels zullen zeker niet minder worden als jij daar niets aan doet. Nu zul je misschien denken: ‘Ik kan daar toch niets aan doen?’

Nou, zeker wel! Want uiteindelijk zijn het ‘alleen maar’ gedachten, overtuigingen, analyses…en die gaan helemaal niet over JOU. Jij bent niet je gedachten, al lijkt dat soms van wel (ik weet er alles van).

 

Eén woord om uit de situatie te stappen

In mijn prakijk maak ik met veel succes gebruik van slechts één woord om dat hoofd even op stil te zetten. Ik geef het ook bijna altijd mee als ‘huiswerk’ voor de na sessies. Gebruik dit woord en je stapt per direct uit de situatie.

 

Een voorbeeld: Stel: je hebt een telefoongesprek met een familielid. Het gesprek gaat over een voorgestelde familiedag. Er ontstaat discussie of iedereen uitgenodigd moet worden of slechts een deel van de familie. Want ome Dirk is toch altijd zo vervelend en wil niks en tante Beppie is zo negatief over tante Truus. Voor je het weet, zit je gestrest aan de telefoon, met verheven stem…proberen je gelijk te halen. Uiteindelijk wordt het gesprek boos beëindigd omdat je het gevoel hebt dat er niet naar je geluisterd wordt.

 

In plaats van gestrest, overstuur, boos of wat dan ook te raken, zeg je simpelweg tegen jezelf:’ Wat INTERESSANT dat ik hier zo gestrest/overstuur/boos van raak.

Dit woord INTERESSANT is geweldig! Want wat doet het? Het zorgt ervoor dat je direct uit de situatie stapt, je staat als het ware naast jezelf met je handen over elkaar te kijken hoe je op die situatie reageert. Ik heb zelfs al eens meegemaakt dat ik moest lachen om een bepaalde situatie waar ik midden in zat. En wég was de lading! En kon ik het direct ook loslaten.

 

Je kunt het ook in deze huidige, onrustige en onzekere tijd goed gebruiken om je bijvoorbeeld minder druk te maken over de berichten die je leest in de krant of die je op televisie ziet. ‘Wat interessant dat ik me zo druk maak over dit bericht/deze boodschap/deze politieke actie.”

Het betekent overigens NIET dat je hierdoor een ongevoelig persoon wordt die het niets kan schelen wat er in de wereld en je nabije omgeving gebeurt. Nee, het zorgt er alleen voor dat je er niet in meegezogen wordt, dat het je minder raakt. Dat je beter in je eigen energie kunt blijven. En vanuit je eigen rustige energie de betrokkenheid kunt voelen. Begrijp je het verschil?

 

Probeer het eens uit en laat me weten wat het woord interessant voor jou doet!

 

 

Het is vandaag precies 30 jaar geleden….

Op 29 juni 1989 werd ik naar huis gestuurd na een half jaar opname in een kliniek voor eetstoornissen. Moet ik niet zeggen: ‘ontslagen’? Nee, ik werd echt naar huis gestuurd. Ik had het best aardig gedaan daar in die kliniek. Vanaf het moment dat ik daar was, at ik wat ik moest eten. Keek ik naar alle andere meiden, dan was dat altijd een probleem. Ik deed wat verwacht werd. Had ook dagelijks therapie, ik kan me niet eens meer alles herinneren. Creatieve therapie (geen idee wat ik daarmee moest), praatsessies waarbij werd uitgegaan van een protocol. Alle aspecten die met anorexia te maken hadden, kwamen voorbij. Maar ik was niet te peilen. Ik wist het allemaal niet. Had het te maken met de afwezigheid van mijn vader? ‘Weet ik niet.’ Wilde ik niet volwassen worden? ‘Weet ik niet’. Ik was veel op mijn kamertje te vinden met mijn muziek: een cassettebandje van het liveconcert van Prince uit 1988. Dat kwam wél binnen. In mijn beleving ben ik niet gezien daar in die kliniek, niet werkelijk gehoord. En ik kon dit zelf niet duidelijk maken.

Het ergste moment was dat er over mij werd overlegd; een soort ‘wat moeten we met Mandy?’ En uit dat overleg kwam dat het de therapeuten het beste leek dat ik nog een half jaar bleef, maar dan in een instelling verderop. Waar ik zou leren hoe ik om moest gaan met leeftijdgenoten…toen ik dat hoorde dacht ik dat ik doodging. Nog langer weggestopt? Ik belde in paniek mijn moeder, met de enorme angst dat zij het ermee eens zou zijn…maar dat was ze gelukkig niet. 

Dat was het moment dat ik naar huis werd gestuurd en ik kan me de uitdrukking op het gezicht van een van de hoofdtherapeuten nog zo goed herinneren. Bijna schouderophalend, de ‘dan niet’-uitdrukking en mij het gevoel gevend dat ik dit niet zou gaan redden.

18 jaar was ik….weer naar huis en vastbesloten om de wereld te laten zien dat ik het heus wel zou redden. Een groot aantal patiënten vallen weer terug zodra ze eenmaal thuis zijn. Dit is me nooit gebeurd. Stukje bij beetje heb ik me kunnen redden. Op wilskracht en als vechter. 

Heb ik leren voelen tijdens mijn opname? Nee, ik ben die tijd niet bij mijn gevoel gekomen. Niemand die er iets mee kon. Voor mij was mijn diepste gevoel er niet. Ik functioneerde…niets meer dan dat.

Pas vele, vele jaren later tijdens mijn eigen ontwikkeling op persoonlijk en spiritueel gebied zijn er dingen veranderd, zijn er kwartjes gevallen. Kon ik voelen wie ik was. Waarom ik was zoals ik was.

Deze ervaring is een van de redenen dat ik energetisch coach ben geworden. Het kijken naar jou, wie jij werkelijk bent, doorgraven naar de kern, de weerstand en de angst mogen opheffen zodat datgene wat je werkelijk dwarszit gezien mag worden. In alle rust, met aandacht, zonder protocol, dat was er is…dat is belangrijk. 

Al eerder schreef ik over mijn ‘minder fijne’ verhouding met ziekenhuizen en medicatie. Voor mij legt medicatie slechts een laagje over de klacht, maar verdwijnt deze niet. De oorzaak wordt met medicatie niet aangepakt. Enkele weken geleden kreeg ik helaas weer volop te maken met medicatie en de gang van zaken in een ziekenhuis…

Zoonlief kwam voor de tweede keer (de eerste keer was drie jaar geleden)  in het ziekenhuis terecht wegens benauwdheid.  Hij had zelf weinig last van wat hem overkwam (er was tenslotte een bubbelbad, een x-box in een buurt en daarbij 24/7 aandacht van mama en lieve vrienden en familie).

Voor mij was het andere koek. Naast de ongelooflijke zorgen over mijn kind, angst, onmacht, voelde ik ook weer die strijd in me opkomen naar aanleiding van de protocollen die men standaard volgt bij klachten. En heus…ik begrijp dat medicatie in dit geval ook echt nodig was om mijn zoon erdoorheen te helpen. Waar mijn trigger vooral ligt, en dat werd tijdens het ziekenhuisverblijf ook weer behoorlijk duidelijk,  is in de aanname dat bepaalde klachten niet op te lossen zijn.

Ik voerde een gesprek met de behandelend kinderarts over alternatieve/complementaire zorg. Zorg waar ik zo achter sta, omdat met deze zorg echt goed gekeken wordt naar alle aspecten die te maken hebben met de klacht. Hij gaf me echter een voorbeeld waar mijn mond van openviel. Hij vertelde wanneer hij kinderen trof met eczeem, hij zo met ze te doen had…want het was niet te genezen. Euh….pardon? Ik vertelde hem mijn visie: je lichaam wil hoe dan ook een mogelijkheid om dingen te uiten. Wil je je emoties niet voelen of kun je dat niet? Dan zal je lichaam een reactie gaan geven, bijvoorbeeld eczeem. Je lichaam uit zich dan op die manier, hetgeen wat vast zit moet er letterlijk uit. De arts luisterde geduldig naar mijn verhaal en wie weet: staat hij nu iets meer open voor een andere manier van benaderen.

Vervolgens had ik een mooi gesprek met een lieve verpleegster. Zij wist me te vertellen dat ze al bezig zijn met kleuren, geuren en dergelijke voor de kinderen en daar zulke mooie resultaten mee zien. Wat heerlijk om dit te horen, er lijkt werkelijk iets te veranderen in ziekenhuisland :-).

Als klap op de vuurpijl…tijdens het laatste gesprek met een van de kinderartsen voor zoon naar huis mocht, werd mij een consult geboden met een waarnemend kinderarts die zich enorm inzet voor alternatieve zorg binnen het ziekenhuis. Yes! En de arts wist me ook nog te vertellen: ‘We leren zoveel van haar!’

Nou, daar word ik nou zo blij van! Er lijkt werkelijk een verandering te zijn ingezet…de samenwerking wordt meer gezocht,  men gaat van elkaar leren.  Met een insteek van beide werelden, kun je het meest betekenen voor een patiënt/cliënt. Waarbij voor mij dan toch wel geldt:  80% complementair en 20% westerse geneeswijze :-). Bij de kern aanpakken die klachten…kijken naar de persoon als geheel, naar de emoties en ook aspecten als voeding meenemen in het consult. Dan komen we een heel eind zonder medicatie :-).

STRESS…werkstress…stress thuis….stress over zaken die gebeuren in de buitenwereld….we zitten vol met stress, vaak niet eens goed voelbaar omdat we eraan gewend zijn.

Stress op het werk is veelvoorkomend….we kennen het allemaal wel. Werk niet af op het moment dat het 5 uur is, nog ‘even’ dit of nog ‘even’ dat afmaken. Of misschien heb je last van een vervelende werksfeer, het voelt simpelweg niet prettig op de plek waar je werk of met de mensen met wie je werkt. Of….je hebt juist veel te weinig te doen of werkt onder je niveau. Ook dat kan stress opleveren!

En wacht eens even: je leven bestaat niet alleen uit werken….tel daarbij op: een gezin, vrienden, familie, sport..Ja…we doen fijn mee aan alles! Dat is leuk, dat is goed! Dat doet ‘iedereen’.

Vaak hollen we maar door, omdat de maatschappij zo snel gaat en we natuurlijk niets mogen missen van alles wat er om ons heen gebeurt en gedaan moet worden.

Ga eens bij jezelf na:
Hoe voelt stress eigenlijk voor jou?
Welke aspecten in jouw leven leveren jou het meeste stress op?
Wat zou je het liefst anders willen?
Zijn er dingen in je leven die je eigenlijk vooral doet omdat anderen dat verwachten?

Afleiding zoeken….om maar vooral niet naar die gevoelens te kijken die je dwars zitten. Veel bezig zijn met ‘de buitenwereld’, je begraven in je werk, veel nadenken, dingen weglachen… Mijn docent/inspirator noemde het ‘trucjes’. Wat een rotwoord!  Hoezo trucjes? Ik heb helemaal geen trucjes! Dat was het eerste wat ik toen dacht.Maar toch…trucjes…een hele doos vol had ik. En een aantal daarvan werden me vervolgens in 1 klap duidelijk toen ik het woord trucjes liet bezinken.

Wie hield ik dan voor de gek met die trucjes? Nou…mezelf vooral. Mijn grootste truc? Nadenken, in mijn hoofd ‘schieten’, dat leidt zo lekker af van wat er in je lichaam gebeurt. Ook een goeie truc: juist wel gefocust zijn op je lichaam, maar dan vooral negatief; het afwijzen van hoe je eruit ziet bijvoorbeeld, een vetrolletje hier een en een rimpeltje daar..bah…rotlijf….Of blijven volhouden dat je ECHT wel weet wat je voelt, terwijl het tegenovergestelde waar is. Ik ben mezelf behoorlijk tegengekomen en voel steeds beter op welke momenten er toch nog trucjes om de hoek komen kijken.

Nou wil ik de trucjes niet direct afschieten, want ze zijn er voor een goede reden: jou te beschermen tegen hele nare gevoelens die je liever niet meer voelt. Een grote muur die voor je staat en o wee als iemand jou nog een keer kwetst, pijn doet of angstig maakt. En dat helpt voor een tijdje zeker heel goed..jou raakt het allemaal niet (meer).

Maar uiteindelijk kun je er gigantisch in vastlopen. Die muur die steeds dikker wordt, je beschermt jezelf tegen veel meer gevoelens dan ooit bedoeld.

Gevoelens, emoties… die willen ervaren, gevoeld en erkend worden. Wanneer jouw onderbewuste het niet toelaat om (nare) gevoelens te ervaren, dan lijkt het een tijd prima te gaan. Niks aan de hand, jij hebt die gevoelens niet. Weet dat je lijf een belangrijke graadmeter is voor hoe het met je gaat. Veel mensen zijn er heel goed in om die signalen langere tijd te negeren. Ach, zo’n pijntje ergens, dat gaat wel weer over…en die hoofdpijn ‘hoort nou eenmaal bij mij’. Als het pijntje dan weer verdwijnt, ben je blij. Zie je, het ging vanzelf weer over. Tot het pijntje ineens op een andere plek weer terugkomt. En weer heb je een reden om te denken dat het wel weer goedkomt.

Maar weet dat die pijntjes jóuw emoties zijn, die bijna als een laatste redmiddel via je lijf duidelijk willen maken dat ze vast zitten, dat je er iets mee moet doen om de energie weer te kunnen laten stromen.

Hoe zou het zijn als de energie die door jou  heen stroomt, alle vrijheid krijgt om volop te stromen? Dat je niet langer belemmerd wordt in wat je voelt? Dat je niet continue situaties tegenkomt die je steeds weer triggeren op dat ene punt wat zo pijnlijk voor je was? Dat je oude blokkades los mag laten?

Met heel mijn hart wens ik jou toe dat je die balans weer terugkrijgt, dat je mag gaan ervaren dat hetgeen wat je zo diep had weggestopt, eindelijk herkend en erkend wordt. Laat die energie weer stromen.

Tijdens een gratis (telefonisch) kennismakingsgesprek kunnen we afstemmen wat jij nodig hebt en op welke manier ik je kan helpen. Een gesprek inplannen kan hier.

Voor (bijna) ouders is zwanger zijn en de komende geboorte 9 maanden lang spannend en wonderlijk.. je moet goed voor jezelf zorgen, kwaaltjes (de een wat meer dan de andere) voor lief nemen, de kinderkamer inrichten, huis poetsen, hormonen onder controle proberen te houden en dan…afwachten tot HET gebeuren gaat.

Over bevallen op zich zijn natuurlijk boeken vol geschreven. Nee, het is geen pretje, het doet simpelweg heel veel pijn. En niet te vergeten de angst of je kind wel gezond ter wereld komt… Ik vind het een groot wonder…kinderen krijgen.

Maar dan de andere kant: het kind wat geboren wil worden bij jou. Die staat op een wolkje te wachten tot het juiste moment daar is om ‘in de buik’ te springen. Een keuze maken om (weer) te gaan leven hier op aarde, met alles wat daarbij komt kijken. Want ja, er zijn weer een hoop levenslessen te leren en daar heb je dan de voor jou juiste ouders voor nodig. Eenmaal in die buik wordt je lichamelijk ook iemand, een meisje of jongen. Tussen al dat groeien door ervaar je alle emoties die mama en papa ook ervaren. Om alvast ‘te wennen’ zeg maar. Maar zoals het hier in het volwassen leven ook gaat, hebben ook kinderen in de buik vaak moeite om emoties te ervaren en ze weer los te laten. Want al in de buik van hun moeder, kunnen kinderen besluiten om bepaalde emoties te gaan dragen voor mama of papa, om ze daarmee te ondersteunen. En daar heb je dan al een eerste blokkade te pakken.

Bovendien zijn niet alle emoties die ervaren worden even leuk. In mijn geval overleed mijn moeder toen ik zwanger was van mijn jongste zoon. Niet alleen ik, maar ook hij heeft hier enorm veel van ervaren. Hij heeft alle verdriet ervaren die ik voelde, alle wanhoop, alle spanning. Veel gesprekken heb ik met hem gevoerd, dingen geprobeerd uit te leggen, dat was alles wat ik kon doen. Ik was zo blij dat hij in mijn buik bleef zitten, dat ook hij het volhield. Ik kwam er recent achter dat zoonlief toch nog wel wat issues bij zich droeg over oma…hij begreep nog steeds niet waarom zij zoveel pijn had gehad en waarom haar overlijden zo’n moeilijke weg was. Dat was  niet iets wat hij mij zelf vertelde, maar wat ik oppikte vanuit zijn energie. Soms voelen kinderen dingen aan van hun ouders, maar begrijpen ze simpelweg niet waarom dingen zo zijn. En dat kan ook een blokkade geven. Met welk ‘pakketje’ ook, na ongeveer 9 maanden is het zover…

Geboren!

En dan komt het moment dat je groot genoeg bent gegroeid en buiten die buik mag gaan leven. In het meest gunstige geval verloopt je geboorte zoals ‘in de boekjes’ staat. Het duurt even…maar dan ben je er. In minder prettige gevallen verloopt een bevalling minder smooth. En wordt je wellicht via een keizersnede uit de buik ‘getrokken’ of met een vacuümpomp. Of er wordt, om welke reden dan ook,  besloten om je eerder op de wereld te zetten dan jij gepland had.

Het niet kunnen kiezen (wegens medische oorzaken of anderszins) wanneer jij er als kind klaar voor bent, kan blijven doorwerken in je leven. In de praktijk test ik regelmatig baby’s die een zgn. geboorteshock hebben ervaren en daardoor niet volledig op deze aarde zijn. Ze zijn letterlijk geschrokken van het feit dat ze ‘ineens’ geboren werden.

En vlak niet uit dat ook alle gevoelens van de ouders tijdens en na de bevalling voelbaar zijn voor de pasgeborene. Moet je nagaan wat er al in dat pasgeboren koppie zit…

Hoe merk je wanneer jouw kind last heeft van zijn geboorte en vastzittende emoties?

Wat ik van ouders terughoor, is het verhaal dat ze ‘weten dat er iets is, maar ze hier de vinger niet precies op kunnen leggen’.  Het kind huilt, maar is dit van honger of pijn of zitten er nog andere dingen dwars? Je kind wil bijvoorbeeld alleen maar bij jou in de armen slapen. Geef je daaraan toe en ‘weet’ je dat er iets speelt waardoor je kind bij jou wil zijn?

Kijk goed naar je kind, is het rustig of onrustig, huilt het alleen op bepaalde tijden (regelmatig gekoppeld aan de tijd van de geboorte), slaapt het slecht, is het angstig? Jouw gevoel als ouder zegt heel veel.

Ik luister graag naar wat jouw baby jou te vertellen heeft. Het kan een bevestiging zijn van wat jij al dacht, maar ook kunnen er dingen naar voren komen waar je nooit opgekomen was. Regelmatig komt het voor dat een kind in eerste instantie hulp voor zijn vader of moeder aandraagt; emoties van ouders worden dan zichtbaar, waarmee het kind wil zeggen: papa en mama, willen jullie alsjeblieft ook goed voor jezelf zorgen en emoties loslaten, zodat ik dat ook kan doen?

Toch steeds weer geweldig, als ik zie dat zowel het kind als de ouders zich begrepen voelen en daardoor opgelucht de deur weer uitgaan!